A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

RSS

Asielzoekers

Gewijzigd op 01-03-2013 12:41 by host Gecategoriseerd als Politiek en samenleving, Uitgelicht
Afbeelding
Als het om asielzoekers gaat, kunnen protestanten niet heen om de wet van Mozes (in het Bijbelboek Exodus), waarin de bescherming van de vreemdeling een voorwaarde wordt genoemd voor het goede (samen)leven.

Het volk Israël was zelf vreemdeling en slaaf geweest in Egypte en met harde hand moest het verzet van de heerser van Egypte gebroken worden om deze grote stroom asielzoekers op weg te laten gaan naar het beloofde land. Zelf vreemdelingen geweest, moesten de Israëlieten daarna de vreemdelingen in eigen kring met respect behandelen.

Naast deze bijbelse motivering speelt ook de eigen ervaring een rol in de opvatting over asielbeleid. In het begin van de reformatie in de 16e eeuw zochten veel protestanten als asielzoekers hun heil in omringende landen. Zo kenden de steden Londen en Emden grote gemeenschappen Nederlandse protestantse asielzoekers, gevlucht voor de Spaanse troepen van koning Philips II. en voor de inquisitie van de Rooms-katholieke kerk. En toen in de 17e eeuw Antwerpen werd veroverd door dizelfde Spaanse troepen, kwam een grote stroom protestantse asielzoekers naar de Noordelijke Nederlanden. Met hun kennis leverden zij vervolgens een belangrijke bijdrage aan de Nederlandse Gouden Eeuw. Later in de 17e eeuw volgden de hugenoten, protestantse asielzoekers uit Frankrijk. En ook zij leverderen een belangrijke bijdrage aan de welvaart hier.

De halfslachtige wijze waarop Nederlanders en de Nederlandse regering in de jaren 30 zich hebben opgesteld tegenover asielzoekers uit Duitsland die vluchtten om religieuze (joden) en politieke redenen, is ten slotte voor veel protestanten nog altijd een reden om een royaal asielbeleid voor te staan.  Dat beleid is vastgesteld binnen de Raad van Kerken in zeven punten. Redactie Protestant.nl (2008)

En dit zegt de Raad van Kerken in Nederland in zeven punten over asielzoekers:

1. Verdrag van Genève

Het Verdrag van Genève moet naar de letter en de geest toegepast worden. Ook het Europees Verdrag voor de  Rechten van de Mens (EVRM) en het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind (IVRK) dienen zonder voorbehoud en onverkort van toepassing te zijn.

Alle beleidsdocumenten van de Nederlandse overheid en van de Europese Commissie benadrukken de gebondenheid aan het Verdrag van Genève. De vraag om toepassing van het Verdrag van Genève lijkt dan ook een open deur. Toch is dit niet het geval. In de afgelopen jaren is het Verdrag langzaamaan steeds restrictiever geïnterpreteerd, waarbij te denken valt aan de Dublin-conventie, het veilige landenbeleid, het veilige derdelandenbeleid en recentelijk bijvoorbeeld de eerste pilot-programma’s om asielzoekers in de regio op te vangen. Uitgeprocedeerde asielzoekers en hun kinderen, waarvoor de kerken vaak noodopvang bieden, worden beschermd door het EVRM en het IVRK. De Raad vraagt van politieke partijen een werkelijk commitment aan de geest van het Verdrag van Genève, het EVRM en het IVRK. Dat commitment uit zich in een beleid waarin het belang van de asielzoeker om bescherming te verkrijgen centraal staat en niet de belangen van de Nederlandse staat om asielzoekers te weren of zoveel mogelijk te verwijderen.

2. Vreemdelingendetentie

Uitgeprocedeerde asielzoekers die geen strafbare feiten hebben gepleegd, en met name hun kinderen, horen niet in de gevangenis thuis.

In de afgelopen jaren is vreemdelingendetentie steeds nadrukkelijker instrument geworden in het toelatings- en terugkeerbeleid en is het aantal detentieplaatsen sterk uitgebreid. De Raad van Kerken is van mening dat uitgeprocedeerde asielzoekers die geen strafbare feiten hebben gepleegd, niet in de gevangenis thuishoren. In ieder geval zouden kinderen, zwangere vrouwen, gehandicapten, zieken en getraumatiseerde mensen van detentie verschoond moeten blijven. Bovendien ontvangen wij uit de media en van betrokkenen bij bezoekersgroepen berichten over de condities en de faciliteiten van vreemdelingenbewaring die ons zorgen baren. Het gaat dan bijvoorbeeld over toenemend geweld bij uitzetting, de lange duur van detentie en soms het ontbreken van een bezoekersregeling.

3. Op straat zetten van mensen

Rondpompen van uitgeprocedeerde asielzoekers moet stoppen. Het realiseren van Vertrekcentra is door de Raad   niet in alle opzichten negatief ontvangen. Belangrijk daarvoor was het feit dat uitgeprocedeerde asielzoekers zonder voorzieningen niet langer op straat zouden worden gezet.  Nu de Vertrekcentra functioneren, blijkt dat slechts ongeveer veertig procent van de bewoners daadwerkelijk het land - vrijwillig of gedwongen - verlaat en dat de andere zestig procent alsnog op straat terecht komt. Die cijfers zijn verontrustend. Het feit dat mensen alsnog zonder voorzieningen op straat komen te staan, is zeer ongewenst. Het afwisselend op straat zetten en  weer oppakken en detineren van uitgeprocedeerden is een serieus probleem voor de Nederlandse samenleving, waaraan, naar ons idee, een einde moet worden gemaakt. 4. Terugkeer'''Rechtmatig hier verblijvende asielzoekers dienen opgevangen te worden door de overheid.

Dublinclaimanten en herhaalde asielverzoekers hebben sinds 1998, toen de Koppelingswet werd ingevoerd, hun recht op voorzieningen verloren. Voor Dublinclaimanten is dit beleid inmiddels teruggedraaid, voor herhaalde asielverzoekers is dit inmiddels ook goeddeels gerealiseerd. Voor de groep mensen in een reguliere procedure, bijvoorbeeld een medische procedure, zijn nog geen stappen in die richting gezet terwijl ook zij rechtmatig (legaal) verblijf hebben terwijl ze in afwachting zijn van een beslissing van de minister. Deze mensen zijn afhankelijk van de liefdadigheid van bijvoorbeeld kerken, gemeenten en van het zwarte circuit. Dat is een zeer ongewenste situatie. De Raad van Kerken bepleit dat de landelijke overheid haar verantwoordelijkheid neemt voor de opvang van alle rechtmatig in ons land verblijvenden.

5. Bescherming van gezinnen

Bij opvang in Nederland en bij uitzetting dient het gezinsverband van asielzoekers gerespecteerd te worden. Daarbij is het niet relevant of dit gezinsverband voor of na de komst naar Nederland tot stand is gekomen.

De Raad van Kerken meent dat het een fundamenteel recht van mensen is om in gezinsverband te leven en daar op concrete wijze vorm aan te geven door het samenwonen in hetzelfde land. Bij opvang in Nederland en bij uitzetting dient dit gezinsverband onvoorwaardelijk gerespecteerd te worden. Soms gebeurt het dat leden van een gezin in een AZC worden opgevangen en andere leden geen opvang van de overheid krijgen en dus noodgedwongen bij kerken of particulieren worden gehuisvest. Ook komt het voor dat gezinsleden in verschillende asielzoekerscentra worden opgevangen. Bij uitzetting worden gezinnen van uitgeprocedeerde asielzoekers soms naar verschillende landen uitgezet. De minister wil het gezinsverband alleen respecteren als er sprake is van een huwelijk dat voor de komst naar Nederland is gesloten. Maar het komt voor dat een deel van  een gezin mag blijven en een deel van een gezin wordt uitgezet, ook al bestond het gezinsverband in het land van herkomst al. Voor de Raad van Kerken is dit onderscheid tussen huwelijken die binnen of buiten Nederland zijn gesloten niet relevant. Bescherming van het recht op gezinsleven bij uitzetting moet in alle gevallen plaatsvinden.

6. Geef ‘oudewetters’ een verblijfsstatus

Mensen die nog onder de oude Vreemdelingenwet (vóór 1 april 2001) een asielaanvraag hebben ingediend, dienen een verblijfsvergunning te krijgen. Diverse geledingen uit de samenleving hebben in de afgelopen jaren aangedrongen op een eenmalige bijzondere   maatregel voor asielzoekers die vóór 1 april 2001 asiel in ons land hebben aangevraagd. In de Kamer was in deze kabinetsperiode geen meerderheid te vinden voor zo’n maatregel. Als gevolg daarvan komen uitgeprocedeerde oudewetters niet meer in aanmerking voor basisvoorzieningen als onderdak en voeding. Terugkeer is voor hen vaak geen optie. Deze mensen verblijven in Nederland zonder enig perspectief. Zij worden  nogal eens ondersteund door kerken en noodfondsen. Minister Verdonk heeft zich ten doel gesteld van de 26.000 mensen die onder de oude Vreemdelingenwet asiel hadden gevraagd en die nog in Nederland in een vorm van opvang verbleven, vast te stellen of zij (alsnog) een verblijfsvergunning zouden krijgen of dat zij definitief uitgeprocedeerd zouden blijken. Voor diegenen onder de 26.000 die definitief uitgeprocedeerd zouden zijn, werd een speciaal terugkeertraject opgezet. In december 2005 zijn van 16.000 personen de dossiers afgehandeld, waarvan er 7.500 een status hebben gekregen, 3.500 mensen via het IOM zijn teruggekeerd en 5.000 mensen Met Onbekende Bestemming zijn verdwenen. De Raad van Kerken is van mening dat het nieuwe  kabinet nu eindelijk deze ‘openstaande rekening’ moet vereffenen en de mensen om wie het gaat een verblijfsvergunning moet toekennen. Door de grens te leggen bij de inwerkingtreding van de nieuwe Vreemdelingenwet (01-04-2001) is ook de vrees voor aanzuigende werking niet aan de orde.

7. Europese harmonisatie

Transpositie van de Europese Richtlijnen op het terrein van asiel- en migratiebeleid in nationale wetgeving dient te geschieden volgens de meest ruimhartige varianten die mogelijk zijn.

Asielbeleid moet op termijn Europees beleid worden. Deze tendens, die op alle bovengenoemde thema’s is aan te wijzen, wordt in de komende jaren alleen maar sterker. De minimumnormen waaraan een Europees asielbeleid  moet voldoen, zijn de afgelopen vijf jaar in verschillende Richtlijnen vastgelegd. Deze Richtlijnen laten veel ruimte  voor een implementatie waarbij nationale wensen een grote rol spelen en voor beperkende varianten. Van werkelijke harmonisatie is nog geen sprake. In de komende kabinetsperiode is vooral de transpositie van Europese Richtlijnen in de nationale wetgeving aan de orde. Nederland dient daarbij steeds de ruimhartigste variant te kiezen. Inhoudelijk staan in de discussie centraal het opvangen van asielzoekers en het beoordelen van hun asielclaims buiten of aan de grenzen van de Europese Unie, het verdelen van ‘bonafide’ asielzoekers over de landen van de Europese Unie en het cluster van regelingen rond terugkeer. Bij de beoordeling van dergelijke ontwikkelingen staat voor de Raad centraal dat de toegang voor asielzoekers tot het grondgebied van  de EU mogelijk moet blijven.

Raad van Kerken in Nederland, april 2006

Thank you for evaluating SQLViewPro. If after your evaluation you wish to support great DotNetNuke software, please visit the store to purchase a membership. Use discount code 'TRIAL' at checkout for 10% off!