A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

RSS

Kerk en Vrede

Gewijzigd op 29-04-2013 10:13 by host Gecategoriseerd als Geschiedenis, Uitgelicht
Afbeelding
Christen-pacifistische vereniging. Kerk en Vrede werd op 8 oktober 1924 opgericht door de remonstrantse hoogleraar in de theologie G.J. Heering en de vrijzinnig-hervormde predikant J.B.Th. Hugenholtz. Zij zouden jarenlang voorzitter respectievelijk secretaris zijn van de vereniging, die aanvankelijk Groep van Godsdienstige Voorgangers heette, maar die al snel de naam Kerk en Vrede kreeg, omdat ook niet-voorgangers lid konden worden. \ De achtergrond van de oprichting was de Eerste Wereldoorlog, die met zijn verschrikkingen de ogen had geopend voor die strekkingen uit bijbel en christelijke traditie waarin op grond van het liefdesbeginsel oorlog en geweld verworpen werden. Kerk en Vrede stelde zich op het standpunt dat oorlog en christendom onverenigbaar waren en richtte zich er vooral op dit inzicht binnen de kerken ingang te doen vinden. Men streefde dit na door de uitgave van het blad Kerk en Vrede, de publicatie van vlugschriften en brochures, het beleggen van propagandabijeenkomsten en de organisatie van debatten. Vooral Heerings boek De zondeval van het christendom (1928) leverde hiervoor de theologische fundering.

Nadat Kerk en Vrede in 1941 door de Duitsers was verboden, vond na de Tweede Wereldoorlog de heroprichting plaats. Toonaangevende figuren na de oorlog waren J.J. Buskes, J. de  Graaf en Kr. Strijd. De vereniging bleef zich sterk richten op de kerken en leverde een belangrijke bijdrage aan de bezinning binnen de kerken op de wapenwedloop tussen Oost en West, en in het bijzonder op de kernbewapening. Zij nam stelling tegen het kolonialisme en het gewelddadig onderdrukken van bevrijdingsbewegingen, en worstelde zelf met de vraag in hoeverre revolutionair geweld geoorloofd kon zijn in het streven naar bevrijding. In de jaren zeventig en tachtig stond het debat over de kernbewapening weer op de voorgrond, terwijl vanaf de jaren negentig nieuwe vragen opkwamen in verband met etnische conflicten, terrorisme, volkerenmoord, militaire interventies om volkerenmoord te beëindigen en de dominantie van de Verenigde Staten in de wereldorde.

Tot de jaren zestig kwamen de leden vooral uit de Nederlandse Hervormde Kerk en de kleine vrijzinnige kerken. Daarna traden ook steeds meer leden van de Gereformeerde Kerken en de Rooms-Katholieke Kerk toe en werd Kerk en Vrede een brede oecumenische vereniging. De constante binnen het werk van Kerk en Vrede is het aan de orde stellen vanuit het christelijk geloof van de fundamentele vragen van oorlog en bewapening. Dit werd verbonden met het steven naar een rechtvaardige internationale rechtsorde, en de ontwikkeling van geweldloze weerbaarheid en daarop gebaseerde actiemethoden. In dat kader kregen vredesopvoeding, sociale verdediging, de vraag hoe kerken vredeskerken zouden kunnen worden en de ontwikkeling van een christen-pacifistische visie als alternatief voor militaire interventie veel aandacht. De inzet voor vrede wordt daarbij als onlosmakelijk verbonden gezien met die voor gerechtigheid (een rechtvaardige verdeling van de aardse goederen en bestrijding van armoede) en verzoening (de overwinning van conflicten en tegenstellingen door dialoog).

Auteur: Herman Noordegraaf uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)

Verder lezen: G.J. Heering, De zondeval van het christendom. Een studie over christendom, staat en oorlog (Arnhem 1928) ; Henk van den Berg/Ton Coppes, Dominees in het geweer. Het christen-antimilitarisme van Kerk en Vrede 1924-1950 (Nijmegen 1982) ; P. van Dijk e.a. (red.), Gidsen en getuigen op de pelgrimage naar vrede (Gorinchem 1999)

Thank you for evaluating SQLViewPro. If after your evaluation you wish to support great DotNetNuke software, please visit the store to purchase a membership. Use discount code 'TRIAL' at checkout for 10% off!