A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

RSS

Visser 't Hooft, Willem Adolph

Gewijzigd op 17-04-2013 10:14 by host Gecategoriseerd als Markante protestanten, MP uitgelicht
Afbeelding
Theoloog, secretaris-generaal van de Wereldraad van Kerken (Haarlem 20 september 1900 - Genève 4 juli 1985)

Hij werd geboren als Willem ’t Hooft en was de middelste van drie broers uit een vrijzinnig-remonstrants gezin dat in Haarlem woonde. Toen Wim zeventien jaar oud was voegde zijn vader, die advocaat en procureur was, de naam van een overleden tante aan de familienaam toe zodat de gymnasiast voortaan als Wim Visser ’t Hooft door het leven ging. ’s Zomers ging Wim naar de jongenskampen van de Nederlandse Christen-Studenten Vereniging (NCSV) waar hij werd gegrepen door de even eenvoudige als oprechte geloofsbeleving. Geloof werd ‘aards’: dingen werden bespreekbaar gemaakt, grenzen van geloofsmilieus overschreden. Het deed Visser ’t Hooft voor een studie theologie kiezen. Hiertoe schreef hij zich in 1918, na zijn gymnasiumdiploma te hebben behaald, aan de Rijksuniversiteit Leiden in.

Tijdens zijn studie bleef Visser ’t Hooft actief binnen de NCSV. Hij bekleedde bestuursfuncties en vertegenwoordigde de vereniging op buitenlandse conferenties. Dit leidde in 1924, nadat hij een jaar eerder zijn doctoraalexamen had behaald, tot zijn benoeming als secretaris voor het jongenswerk van de Young Men’s Christian Associations (YMCA), met Genève als standplaats. De functie voerde Visser ’t Hooft de hele wereld over en bracht hem indringend in aanraking met de ontluikende oecumenische beweging. Een van de voortrekkers, John Mott, algemeen-secretaris van de World’s Student Christian Federation (WSCF), leerde Visser ’t Hooft in 1926 kennen, tijdens de voorbereidingen van een YMCA-wereldconferentie. Die voerden het duo naar de Verenigde Staten waar Visser ’t Hooft werd gegrepen door het optimisme van de ‘social gospel’ die hij tot onderwerp van zijn proefschrift koos. Twee jaar later, in 1928, promoveerde hij bij de Leidse theoloog Hannes de Graaf.

Inmiddels was Visser ’t Hooft volbloed barthiaan. In de NCSV had hij, via de Römerbrief, kennis genomen van Karl Barths dialectische theologie die diepe indruk maakte en hem afstand deed nemen van zijn remonstrantse geloof. Uiteindelijk zou Visser ’t Hooft naar de hervormde kerk overgaan. In 1936 werd hij bevestigd als predikant in de Geneefse ‘Eglise Nationale Protestante’. Geheel in de lijn van Barth nam Visser ’t Hooft, sinds 1929 ook secretaris van de WSCF, in de jaren dertig stelling tegen fascisme en nationaal-socialisme. Ook bestreed hij, gestimuleerd door Joseph Oldham, secretaris van de International Missionary Council, het veld winnende materialisme en secularisme. Dit alles verwoordde Visser ’t Hooft in het boek No other gods dat in 1937 verscheen. Hierin benoemde hij volk, klasse, vitaliteit en technologie tot de nieuwe goden van de moderne wereld. Slechts één kracht kon ze van hun voetstuk stoten: de bijbelse boodschap van Gods heerschappij.

Statuur, levensovertuiging en netwerk maakten Visser ’t Hooft tot de aangewezen secretaris-generaal van de op te richten Wereldraad van Kerken. Hiertoe werd in 1938 een voorlopig comité opgericht dat haar voorbereidende werkzaamheden echter afgebroken zag worden door de oorlog die in september 1939 uitbrak. Werkloos werd Visser ’t Hooft allerminst. Genève, gelegen in het neutrale Zwitserland, werd het brandpunt van contacten tussen kerken in bezet gebied en daarbuiten. Voorts was Visser ’t Hooft spil in de Zwitserse Weg, een verbindingslijn tussen het linkse verzet in Nederland en de regering in ballingschap in Londen.

In 1948, drie jaar na de bevrijding, werd de Wereldraad van Kerken dan eindelijk opgericht. Als secretaris-generaal was Visser ’t Hooft achttien jaar lang haar gezicht en drijvende kracht, er immer voor wakend dat de raad in het Amerikaanse noch het Sovjet-Russische kamp terechtkwam. Speerpunten waren het functioneren van de leek in kerk, de emancipatie van de vrouw en de maatschappelijke taak van de kerk.

Visser ’t Hooft trad in 1966 terug als secretaris-generaal. Twee jaar later werd hij tot erevoorzitter benoemd, wat hij geenszins als erebaantje beschouwde. Kantoor houdend bij de Wereldraad, ten einde zijn memoires te schrijven, bleef hij de gang van zaken nauwlettend volgen – niet tot ieders vreugde, want kritiek bleef niet binnensmonds. In 1982 werd Visser ’t Hooft – als een van de eersten – gelauwerd met de prestigieuze Four freedoms award. Hij stierf drie jaar later.

Auteur: Peter Bak, voor Protestant.nl, 27 februari 2009

Verder lezen: W.A. Visser ’t Hooft, Memoires. Een leven in de oecumene (Amsterdam/Brussel/Kampen 1971)

Informatie op internet: Instituut voor Nederlandse geschiedenis

Thank you for evaluating SQLViewPro. If after your evaluation you wish to support great DotNetNuke software, please visit the store to purchase a membership. Use discount code 'TRIAL' at checkout for 10% off!