A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

RSS

Belijdenis

Gewijzigd op 03-09-2012 09:03 by host Gecategoriseerd als Kerk
Afbeelding
Uitdrukking waarin twee aspecten onderscheiden kunnen worden. Het eerste raakt het belijden van de kerk, het tweede de persoonlijke Reformatie kent men het gebeuren van de openbare geloofsbelijdenis in het midden van de gemeente. Deze gaat terug op de instelling, die in de zestiende eeuw in de plaats van het rooms-katholieke sacrament van het vormsel kwam. De vormgeving ervan kende verschillende varianten; nu eens ging het om kinderen van ongeveer twaalf jaar, dan weer was er sprake van een hogere leeftijd. De reformator M. Bucer kende de handoplegging (confirmatie), terwijl anderen deze afwezen omdat deze handeling te veel herinnerde aan het vormsel. In de ene gemeente vond de geloofsbelijdenis plaats voor (een afvaardiging van) de kerkenraad, in de andere gemeente was sprake van een belijdenis te midden van de gemeente. In de loop van de zeventiende eeuw, toen de Gereformeerde Kerk in ons land een publieke kerk was geworden, trad een veruitwendiging op in het afleggen van de openbare geloofsbelijdenis. Velen zagen het belijdenis doen als een formeel gebeuren, waardoor men lidmaat van de kerk werd. Het ging dan niet meer om een belijden van het persoonlijke geloof, maar om een instemmen met de geloofswaarheden van de kerk. Men sprak lange tijd ook niet over de openbare geloofsbelijdenis, maar over de bevestiging van lidmaten. Ook werd de openbare geloofsbelijdenis ontkoppeld van deelname aan het avondmaal. In de negentiende eeuw kreeg het belijdenis doen het karakter van het volwassen worden. Dat bracht een verschuiving naar een hogere leeftijd met zich mee. Het gaat dan om het gebeuren rond Palmpasen, waardoor nieuwe lidmaten de rechten en plichten kregen die bij een volwaardig lidmaatschap van de kerk behoorden. Met het voortschrijden van de secularisatieis het vanzelfsprekende karakter van het doen van belijdenis verdwenen. Het afleggen van de openbare geloofsbelijdenis is veel meer een bewuste keus geworden. Wie als kind al gedoopt is, aanvaardt in het afleggen van de geloofsbelijdenis zijn doop. Men geeft ook te kennen mee te leven met de gemeente, vraagt toegang tot het avondmaal en belijdt als christen te willen leven.

Voor diegenen die als kind niet gedoopt zijn, gaat het afleggen van de openbare geloofsbelijdenis gepaard met het ontvangen van de doop. In de kerkorde van de Protestantse Kerk in Nederland worden naast de reguliere vorm van belijdenis doen ook andere mogelijkheden geboden. Zo kunnen ouders die hun kind laten dopen, tegelijk hun geloof belijden. Een soortgelijke mogelijkheid is gecreëerd voor hen die een ambt in de kerk aanvaarden.

Auteur: W. Verboom uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)

Verder lezen: K.H. Miskotte, De kern van de zaak (Nijkerk 1950) ; G.P. Hartvelt, Symboliek (Kampen 1991) ; W. Verboom, ‘De openbare geloofsbelijdenis’, in Theologia Reformata, 1991, XXXIV, 29-53 R.L. Browning/R.A. Reed, Models of Confirmation (Birmingham 1995) ; C. Graafland, Bijbels en daarom gereformeerd (Zoetermeer 2001) ; M. Barnard e.a. (red.), Protestants geloven (Zoetermeer 2003) ;

Thank you for evaluating SQLViewPro. If after your evaluation you wish to support great DotNetNuke software, please visit the store to purchase a membership. Use discount code 'TRIAL' at checkout for 10% off!